There is no escape for us (Chapter 1)

Δεν το πιστεύω πως έγινε αυτό.... Μπορώ να κουνηθώ να μιλήσω ... Μπορεί άπλα να ήταν ένας εφιάλτης... μπορεί και όχι Μετά από το ταξίδι στην Νορβηγία που είχα πάει με τους φίλους γύρισα πίσω στο σπίτι. Πήγα να κοιμηθώ αφού ήμουν πολύ κουρασμένος από το ταξίδι. Μόλις πήγα να κοιμηθώ χτυπάει το κινητό μου και με τα χίλια ζόρια σηκώθηκα να δω ποιος είναι. Είναι ο Χρήστος! μα τι θέλει τέτοια ώρα?

- Ναι ? - Έλα ρε με ακούς ? πρέπει να σου πω κάτι σημαντικό. - Έλα πες μου γρήγορα γιατί με σήκωσες από το κρεβάτι. - Βασικά ξέρεις τι έλα ΤΩΡΑ στο σπίτι μου. - Πας κάλα ? τι έχει γίνει πες μου! - Έλα τώρα και θα σου εξηγήσω ! - Ένταξη έρχομαι.

Ντύθηκα πήρα το κινητό μου και πήγα σπίτι του. Βγαίνοντας από το αμάξι μου βλέπω όλα τα φώτα του σπιτιού του κλειστά, φανταστικά πως μου κάνει πλάκα.... μακάρι να ήταν. Χτυπάω το κουδούνι του (....) δεν απαντάει κάνεις. Δοκίμασα να χτυπήσω και την πόρτα, δεν έλαβα καμιά απάντηση. Κοιτάω μέσα από το παράθυρο του, ήταν όλα σκοτεινά και κανένας δεν ήταν εκεί. Αποφάσισα να φύγω... μόλις έφτασα στο πεζοδρόμιο ακούω ένα τρίξιμο. Γυρνάω πίσω στο παράθυρο αργά αργά σκυμμένος. Αυτήν την φορά κάποιος είχε ανοίξει την πόρτα του χολ, εκείνη την στιγμή συνειδητοποιώ πως το παράθυρο είναι ανοικτό, το άνοιξα σιγά σιγά και μπήκα μέσα σχεδόν αθόρυβα. Βλέπω κάποιον με μια μανσέτα να προχωράει προς την πόρτα του δωματίου του Χρήστου. Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα, είμαι ακριβός από πίσω του με ένα μικρό άγαλμα δελφινιού. Ο δολοφόνος πάει να ανοίξει την ντουλάπα του χρηστού λέγοντας "ΕΛΑ ΕΔΩ ΦΡΕΣΚΟ ΚΡΕΑΣ" και μόλις άνοιξε την ντουλάπα τον βαράω με το αγαλματάκι στο κεφαλή, τότε αυτός έπεσε κάτω ο Χρήστος με έπιασε από το χέρι και μου είπε "ΤΡΕΧΑ ΜΙΝ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΣ ΕΛΑ ΠΑΜΕ". Τρέξαμε στο σαλόνι και έβγαλε μια καραμπίνα από τον καναπέ, μέχρι να πάμε χωρείς να το καταλάβουμε αυτός πέρασε από διπλά μας πολύ γρήγορα προς το παράθυρο, ο Χρήστος τον πυροβολεί άλα αστόχισε, ο δολοφόνος κατάφερε και ξέφυγε. Δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ... ήρθε ο Χρήστος στο σπίτι μου να κοιμηθεί. Μετά από μερικές μέρες ο Χρήστος λαμβάνει ένα email από μια άγνωστη διεύθυνση με ένα σύνδεσμο, το μήνυμα αυτό ήταν μονό αυτός ο σύνδεσμος συνεχεία και συνεχεία. Ο Χρήστος αποφάσισε να μπει στον σύνδεσμο να δει τι ήταν. Με τηλεφώνησε και μου είπε να έρθω σπίτι του για αυτόν τον λόγο. Πήγα στο σπίτι του και ανοίξαμε τον σύνδεσμο, μας έβαλε σε ένα site που το μονό που είχε ήταν μια μαύρη σελίδα. Πήγαμε πιο κάτω την σελίδα και είδαμε κάτι που μας σοκάρισε. Ήταν φωτογραφίες του Χρήστου να κοιμάται στο κρεβάτι του, να κάθετε στον καναπέ του, να μιλάει στο κινητό του, και μια φωτογραφία έμενα και του χρηστού να κοιμόμαστε στο σπίτι του εκείνη την ήμερα. Είχαμε ιδρώσει δεν ξέραμε τι να κάνουμε κατεβάσαμε της φωτογραφίες και προσέξαμε πώς σε κάθε φωτογραφία υπήρχε ένας αριθμός που άμα τους έβαζες μαζί ήταν ένα link, μπήκαμε σε αυτό το link το μονό που είχε ήταν πάλι σκέτο μαύρο. Πήγαμε πιο κάτω και βρήκαμε ένα βίντεο, το πατήσαμε να παίξει και το μονό που είχε ήταν μια εικόνα με μαύρο φόντο να γράφει "Δεν τελειώσαμε ακόμη" ακουγόντουσαν ουρλιακτά και περπάτημα σε ξύλινο πάτωμα. Κλείσαμε το βίντεο κλείσαμε τον υπολογιστή και το πήραμε την αστυνομία. Καλέσαμε την αστυνομία από το σταθερό του Χρήστου.

- *beep *beep - Ναι ? Με ακούτε ? - *uhmmmm..* Χρήστο Χρήστο ! Εγώ είμαι ο Μανώλης έλα σε παρακαλώ στο δάσος Dawner έχω χαθεί! - Τι?? Μανώλη είσαι στα αλήθεια εσύ ? - Σε παρακαλώ... σε παρακαλώ *Beep beep*